Gedichten

Een gedicht kan op een krachtige manier overbrengen wat pesten doet met een persoon. Voor sommige mensen is het schrijven van een gedicht een uitlaatklep, waardoor zij zich beter gaan voelen. Hieronder staan enkele gedichten over pesten. Zelf een gedicht insturen? Dat kan ook op deze pagina.

De ander Tien paar ogen, om mij heen Allemaal naar mij, niet blij, wel gemeen Monden die bewegen en dingen roepen naar één iemand Woorden die pijn doen, ze duwen me over de rand

Eeuwig pesten Pesten het ergste word in mijn leven Kan niemand mij liefde geven Ik weet het nog precies Wat ik toen had geleden En ik zei stop en ze bleven maar schreeuwen Dit bestaat echt 100 eeuwen

‘Hou op! Stop!’ Daar staat hij ineens, voor de ogen, voor mij Het is over, de ogen verdwijnen, twee per keer De pijn verdwijnt, het doet niet meer zeer Verdriet dat niemand meer ziet Niet omdat het verborgen is, wel omdat het verdwenen is Allemaal dankzij die held, die held die het anderen vertelt Pesten is zwak, zwakkelingen verdienen geen aandacht Zij die niet pesten, hebben de macht

Ze stelen van me Iedere dag weer Vol goede moed starten Toch doen ze me weer zeer Moeten ze me weer tarten Moeten ze mijn blijdschap stelen Niet alleen, altijd met velen Houd ik zelf helemaal niks meer Dag na dag, iedere keer weer Waarom ik, waarom alleen bij mij Waarom ik, ben ik anders dan zij? Waarom ik, wil je dat ik wegglijd? De diepte in? Ben je dan blij?

Ik weet niet waarom Daar loopt ze alleen Zo mooi, zo bijzonder Bij haar thuis nooit gedonder Sierlijk, van top tot teen Had ik maar dat wat zij had.. Had ik maar wat zij had.. Had ik maar.. ‘Hé jij! Jij bent echt lelijk!’ Ik hoor het mezelf roepen Waarom?

Normaal Was ik maar gewoon normaal Was ik maar doorsnee Was ik maar zoals zij Maar ik vind het zo leuk Maar altijd liggen zij in een deuk Worden ze ineens heel gemeen Voel ik me direct zo alleen Was ik maar gewoon Viel ik maar niet op Dan kreeg ik nooit een schop Was ik maar hun kloon Dan zouden ze me wel mogen Dan had ik nooit tegen ze gelogen Had ik niet alsof hoeven doen Kreeg ik geen schop, maar een zoen Dan was ik zoals zij zijn Had ik niet langer deze pijn

Fictieve realiteit Het gevoel van verdrinken in de realiteit. Het gevoel van pijn, en het gevoel van spijt. De dagen dat ik volslagen verslagen mij liep af te vragen, waarom mijn argwaan naar mijn bestaan is ontstaan. Waarom de maatschappij mij afschilderde als een mislukkeling. Waarom was ik niet mij? waarom verzweeg ik mijn pijn en verzweeg ik hoe het voelde om alleen te zijn. De radicale opmerkingen over mijn persoonlijkheid waren een verwijt, omdat ik niet paste in hun hedendaagse tijd. En dan kwam ik weer een strijd met een onoverwinnelijke vorm van arrogantie, hun noemden dat het anti pest beleid. Ik noemde het een fictieve vorm van begrip en spijt.

Heb jezelf een gedicht dat je graag wilt delen? Gebruik dit formulier.

Deel deze pagina als je tegen pesten bent en mee wilt helpen om pesten te stoppen!